Όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους…..

Τι συμβαίνει όταν στην σχέση πέφτουν τίτλοι τέλους; Όταν βιώνουμε τον χωρισμό; Όταν βιώνουμε την ματαίωση της ιδανικής σχέσης; Νιώθουμε θυμό, πόνο, εσωτερικό κενό, άγχος, εγκατάλειψη, νοσταλγία, μοναξιά, απελπισία και θλίψη. Είναι μία δύσκολη φάση καθώς ανακαλύπτουμε την μοναξιά και την αδυναμία να συνεχίσουμε χωρίς τον σημαντικό άλλο.

 Ο Έρωτας και ο Θάνατος αποτελούν δύο αντίθετα στο συνεχές της ζωής και ο ένας μπορεί να έχει χαρακτηριστικά του άλλου. Τόσο ο έρωτας όσο και ο θάνατος προκαλούν έντονα συναισθήματα και μπορούν να είναι ταυτόχρονα δημιουργικά και καταστροφικά. Όσο πιο έντονα ερωτευόμαστε και επενδύουμε σε ένα πρόσωπο, τόσο πονάμε όταν εκείνο μας αφήσει. Η απώλεια της σχέσης είναι ένας μικρός θάνατος.

Πολύ συχνά όταν δεν μπορούμε να δεχτούμε την απουσία του άλλου, κάνουμε πράγματα χωρίς έλεγχο παρόρμησης. Ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες, αγωνιούμε, ερχόμαστε σε επαφή με τους χειρότερους φόβους μας. Και όσο και να δίνουμε την υπόσχεση στον εαυτό μας ότι θα προχωρήσουμε, τελικά μένουμε στάσιμοι για πολύ καιρό.

Πολλοί αδυνατούν να αντεπεξέρθουν στον χωρισμό. Νιώθουν να χάνουν την γη κάτω από τα πόδια τους, νιώθουν να νοσεί η ψυχή τους.

Ο ψυχικός πόνος είναι μια κραυγή της ψυχής, όπως ο φυσικός πόνος. Πολλές φορές δουλεύουμε ασταμάτητα για να ξεχάσουμε, βγαίνουμε πιο συχνά προσπαθώντας να δημιουργήσουμε καινούργιες σχέσεις και γενικά κάνουμε προσπάθειες για να «παρηγορηθούμε». Οι φίλοι συντρέχουν με συμβουλές και παρηγορητικές κουβέντες. Αυτές οι προσπάθειες δεν αποτρέπουν, δεν διαγράφουν τον πόνο. Για λίγο γλυκαίνουν, αλλά οι αναμνήσεις έρχονται σφοδρότερες.

Επεξεργάζομαι τον χωρισμό σημαίνει μαθαίνω να αφήνω πίσω τα προηγούμενα. Κάποιες σχέσεις δημιουργούνται για να διαρκέσουν λίγο χρόνο, άλλες για να διαρκέσουν μια ζωή. Αυτή είναι μία διαδικασία ωριμότητας. Ωριμότητα είναι να μαθαίνεις να ξεπερνάς. Κι αυτό δεν είναι εύκολη υπόθεση που θα την λύσεις με πρόχειρους προβληματισμούς ή με το να ρίχνεις την ευθύνη στον άλλο. Σε εκείνον που αγαπάς και μισείς ταυτόχρονα.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω τον πόνο που νιώθει κάποιος όταν χάσει αυτό που φανταζόταν πως κάποια μέρα θα αποκτήσει. Για παράδειγμα ανικανοποίητοι έρωτες ή η ιδανική σχέση που δεν θα ζήσουμε ποτέ. Πως μπορούμε να νιώθουμε ότι χάνουμε κάτι που δεν είχαμε ποτέ; Ασφαλώς είχαμε, είχαμε την ψευδαίσθηση, τη φαντασίωση, τα συναισθήματα, το όνειρο. Το όνειρο δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να υπάρχει, το όνειρο υπάρχει από μόνο του, τη στιγμή που δημιουργείται. Και αυτή η διαδικασία του χωρισμού έχει δάκρυα.

Η αποδοχή του πόνου μας, σημαίνει πως έχουμε κατανοήσει ότι ο δρόμος της ζωής μας δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να είναι ομαλός, ότι κανένας δεν μπορεί να μας προστατέψει από κινδύνους και τραύματα.

Δεν πονάνε όμως όλοι οι χωρισμοί. Υπάρχουν σχέσεις που μας κάνουν να υποφέρουμε πάρα πολύ, πιο πολύ κι από αυτό που επιτρέπουν οι κανόνες του έρωτα. Υποχωρούμε, δίνουμε ευκαιρίες, δεχόμαστε τις αλλαγές αλλά ποτέ δεν φεύγουμε. Έτσι ξυπνάμε ένα πρωί και διαπιστώνουμε πόσο πληγωμένοι είμαστε και πόσο δυστυχισμένοι. Τότε ο χωρισμός είναι λύτρωση. 

 

CategoryΑπώλεια

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936