Έχεις νιώσει ποτέ ολομόναχος ανάμεσα σε πλήθη; Έχεις μιλήσει χωρίς να υπάρξει ένας άνθρωπος να σ’ ακούσει; Έχεις ψάξει για ένα βλέμμα και το δωμάτιο ήταν αδειανό; Να αναζητάς κάποιον να μοιραστείς μια κουβέντα και να είσαι μόνος; 

Συχνά διαβάζουμε θεωρίες για τη μοναξιά και την μοναχικότητα. Συμβουλές και tips τι να κάνουμε και τι να μην κάνουμε. Κατά βάθος γνωρίζουμε ότι οι οδηγοί ανάρρωσης δεν είναι παρά μια μικρή βοήθεια. Η μοναξιά δεν ξεπερνιέται μ’ αυτούς τους τρόπους. 

 

Ζούμε την εποχή της αντίφασης. Την εποχή που η επαφή μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να επιτευχθεί μόνο με το πάτημα ενός κουμπιού στο διαδίκτυο. Την ίδια στιγμή όμως ζούμε την εποχή της μοναξιάς πίσω από τους συμβιβασμούς και την ψευδο-εικόνα ενός profil. Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την μοναξιά κι’ έτσι καταφεύγουμε σε εύκολους τρόπους. Δεν μπορούμε να αντέξουμε την κατάσταση, όπου δεν υπάρχει συγκεκριμένη σχέση και καταφεύγουμε σε ένα σύνολο συγκεχυμένων επαφών. Άνθρωποι που συναντούμε καθημερινά μέσα στο διαδίκτυο, που ακούμε τα νέα τους, που “συμμετέχουμε” στις χαρές τους και “συμμετέχουν” στην δική μας ζωή. Απρόσκλητοι ή ακόμη και κατόπιν πρόσκλησης. Και κάπου εκεί το εσωτερικό κενό μεγαλώνει. Αλλά εμείς επιμένουμε μη μπορώντας να αντέξουμε την μοναξιά μας.

Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε καταρχήν αυτό που μας συμβαίνει, ότι είμαστε δηλαδή ήδη μόνοι. Ότι όσο και αν προσπαθούμε να προσθέσουμε φίλους στην λίστα επαφών το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει. Και πρέπει να μείνουμε μόνοι για να το ακούσουμε. Να ακούσουμε τι έχει να μας πει ο εαυτός μας. 

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι που απογοητευμένοι απ’ τους καθωσπρεπισμούς των φαινομενικά κοινωνικών ανθρώπων απόμειναν μόνοι, με παρέα τον εαυτό τους. Φεύγουν όχι γιατί κρύβονται, κατά βάση είναι πάντα εδώ, αλλά προτιμούν την μοναχικότητα τους.  Ο μοναχικός άνθρωπος βρίσκεται σε ουσιαστική επικοινωνία με τον εαυτό του, στην προσπάθειά του να να ανακαλύψει τα χαρακτηριστικά του και να βρει την εσωτερική φωνή του. 

Και οι άλλοι αυτοί που νιώθουν μόνοι μέσα στο πλήθος; Αυτή είναι η μορφή της επώδυνης μοναξιάς. Είναι αποτέλεσμα μιας σύγκρουσης μεταξύ αυτού που είναι κανείς και αυτού που προσποιείται ότι είναι, μια βασική αλλοτρίωση μεταξύ του ανθρώπου και της φύσης του.

                                         Παίζουμε λοιπόν κρυφτό από τους ίδιους μας τους εαυτούς;

Το τόσο γοητευτικό παιχνίδι των παιδιών το κρυφτό στηρίζεται στην ανθρώπινη ανάγκη : τη χαρά να κρύβεσαι αλλά και την καταστροφή να μη σε ανακαλύψουν. ” Όσες περισσότερες απειλές δέχεται το μέρος της προσωπικότητας μας ότι θα βρεθεί, θα αποκαλυφθεί και θα αλλαχθεί, τόσο πιο πρωτόγονες είναι οι άμυνες που επιστρατεύουμε, από την αρχή της ζωής, για να αντιμετωπίσουμε την απειλή. Γιατί η περιφρούρηση αυτού του ιδιωτικού χώρου διευκολύνει την εγκαθίδρυση του αληθινού εαυτού. ” Winnicot.

Λέγεται «φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού.» Όταν ο ίδιος ο εαυτός μας είναι άγνωστος, απωθημένος, παραποιημένος και ξένος, τον αποφεύγουμε. 

Οι μεγαλύτερες απογοητεύσεις στη ζωή είναι αποτέλεσμα μεγάλων προσδοκιών που είχαμε από τον εαυτό μας και από τις σχέσεις μας και ματαιωθήκαμε.  Μέσα από την μοναξιά καλούμαστε να αποδεχτούμε το αίσθημα της απώλειας, να αποχαιρετίσουμε και να βρούμε καινούργιο νόημα στη ζωή. Το πρόβλημα είναι όταν οι άνθρωποι θέλουν την επαφή και εναποθέτουν όλες τις ελπίδες τους σε μια σχέση. 

Και καθώς αποφεύγουμε να κοιτάξουμε τον εσωτερικό εαυτό μας, χάνουμε την ευκαιρία να μάθουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα, τους φόβους μας και τις ανάγκες μας.

Η επικοινωνία με τον εαυτό μου γίνεται όταν του επιτρέπουμε να γνωρίσει τι κάνει, τι λέει, πως κινείται, τι σκέφτεται και τι νιώθει.

 Όταν δεν παίρνεις ικανοποίηση από μια σχέση και αποφασίζεις να αποσυρθείς συναισθηματικά και να αναζητήσεις κάτι άλλο παίρνεις μαζί σου και τον εαυτό σου. Με άλλα λόγια πρέπει να δουλέψεις με τον εαυτό σου.

 Η μοναξιά είναι μια εσωτερική εμπειρία, όπως η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου, όπως η απόλαυση, όπως η λύπη της απώλειας.

Απαιτείται ενέργεια για να συνδεθούμε με άλλους ανθρώπους. Οι περισσότεροι δίνουν αυτή την ενέργεια σε κάποιον τρίτο με το να κάνουν εκείνον υπεύθυνο για τον εαυτό τους. Υπάρχουν δύο τρόποι. Ο ένας είναι να κάνουμε τον άλλο υπεύθυνο για την από μέρους μας χρήση ενέργειας και ο άλλος είναι να κάνουμε υπεύθυνο τον εαυτό μας.

Το σημαντικό είναι η επιλογή. Λέμε ναι στην μοναχικότητα, όταν εμπεριέχει την χαρά της ανακάλυψης του εαυτού και της αυτοφροντίδας. Ταυτόχρονα ψάχνουμε τρόπους να συνδεθούμε με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα με τους ανθρώπους, χωρίς να ξεχνάμε τον αληθινό μας εαυτό.

Μη μένεις στην μοναξιά. Στο χέρι σου είναι να βγεις από το καβούκι σου και να χτίσεις απ’ το μηδέν ουσιαστικές σχέσεις. 

Tags

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936