Ιούλιος τεμπέλαρος και ζεστός.
Αν ήμουν παιδί θα ετοιμαζόμουν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Θα έφτιαχνα μια βαλίτσα με τα απολύτως απαραίτητα. Μαγιό, μαγιό, μαγιό, άλλωστε τι άλλο απασχολεί το παιδικό μυαλουδάκι; Παιχνίδια και το αγαπημένο μου βιβλίο (ήμουν παιδί που αγαπούσα το διάβασμα). Όμορφες αναμνήσεις που ξεπηδούν κάθε χρόνο τέτοια εποχή από τα βάθη του ενήλικου μυαλού μου.
Όλα να τα φορτώνουμε στο λευκό kadet και την μαμά να ελέγχει ξανά και ξανά αν τα πήραμε όλα. Καλοκαίρια στον Πλαταμώνα. Καλοκαίρια στην Ραψάνη (ορεινό χωριό του Ολύμπου).
Τι μπορεί να κάνει αυτές τις αναμνήσεις τόσο μοναδικές; Η θάλασσα που αρνιόμασταν να αποχωριστούμε για την μεσημεριανή σιέστα; Τα πυργάκια που φτιάχναμε στην άμμο χωρίς να φοβόμαστε να ποδοπατήσουμε γιατί ξέραμε ότι την επόμενη μέρα θα φτιάχναμε καινούργια; Τα γκρεμισμένα κάστρα που στα παιδικά χρόνια μπορούμε να τσαλαβουτούμε χωρίς ενοχές. Η αθωότητα των παιδικών μας χρόνων. Η σιγουριά ότι όλα και όλοι κρατούν για πάντα.
Αθωότητα. Ανεμελιά. Φαντασία. Που άραγε αφήσαμε αυτά τα χαρακτηριστικά; Μήπως τα ξεχάσαμε δίπλα στα παιδικά μας κουβαδάκια;,
Αναπολούμε συχνά εκείνες τις στιγμές που όλα έμοιαζαν μ’ ένα παιχνίδι, που το σούρουπο ήταν το ίδιο διασκεδαστικό με την ανατολή. Που τα τζιτζίκια τραγουδούσαν τις ώρες της περιπέτειας.
Να λοιπόν δέκα πράγματα που μόνο σαν αναμνήσεις πια αφήνουμε στην ενήλικη πεζότητά μας:
1. Περπατούσαμε ξυπόλητοι
2. Πιάναμε σε γυάλα πυγολαμπίδες
3. Μετρούσαμε τ’ αστέρια
4. Παίζαμε μπουγέλο
5. Μαζεύαμε λουλούδια
6. Κάναμε εύκολα φίλους και δεν ανταλλάσαμε διευθύνσεις, τηλέφωνα ή κάτι που τώρα ονομάζονται προφιλ. Ζούσαμε στο παρόν.
7. Πηγαίναμε σε λούνα παρκ.
8. Χτίζαμε κάστρα στην άμμο
9. Χτυπούσαμε στα γόνατα, σηκωνόμασταν και συνεχίζαμε
10. Δεν βλέπαμε τηλεόραση

Τα παιδικά μου χρόνια στην δεκαετία του 80 είχαν όλα αυτά που σηματοδότησαν εκείνη την εποχή. Είχαν αθωότητα, ανεμελιά, τραγούδι ντίσκο και παγωτό γρανίτα. Είχαν ανοργάνωτες παραλίες, λουκουμάδες και ψημένη ρόκα.
Και χαμόγελο για όλα τα όμορφα πράγματα που μπορούμε να παρατηρήσουμε τις ξένοιαστες μέρες. Εκείνες τις μέρες που ζούμε σε αρμονία με την φύση, σε αρμονία με την ψυχή.
Τέλος, θα κλείσω λέγοντας ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις ξανά τα παιδικά σου χρόνια. Μπορεί να έχουν φύγει από κοντά σου οι άνθρωποι που τα έκαναν μοναδικά, που πρόσφεραν την ασφάλεια, το παγωτό, την αγκαλιά. Όμως αξίζει να δώσεις χαρά στο παιδί της ψυχής σου. Σε εκείνο το παιδί που χαμογελά με τα μπρατσάκια στην ξεθωριασμένες φωτογραφίες.
Άλλωστε δεν έμειναν και πολλά για να μας δώσουν την αίσθηση εκείνης της γλυκιάς καρπουζένιας αθωότητας……

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936