Αντίο. Πως μπορείς να χωρέσεις όλα τα συναισθήματα σε πέντε γράμματα; Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε στους αποχωρισμούς άραγε αντικατοπτρίζουν τα συναισθήματα μας;

Γνωρίζουμε ανθρώπους καθώς πορευόμαστε. Δημιουργούμε δεσμούς. Αφηνόμαστε στην μαγική αίσθηση του οικείου. Τι γίνεται όμως όταν η σχέση αυτή δεν προχωρά πια; Πόσο έτοιμοι είμαστε για να πούμε το «αντίο»;

Πιστεύω ότι μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να αποχαιρετάμε. Έρωτες, φιλίες, σχέσεις που παίρνουν άλλη μορφή ή απλά τελειώνουν. Έτσι μέρα με την μέρα μαθαίνουμε ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα.

Από τις πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου είναι το «αντίο». Όχι μόνο γιατί αποχαιρετάς έναν άνθρωπο, αλλά εκείνη την στιγμή αποχαιρετάς ένα κομμάτι του εαυτού σου. Αυτό το κομμάτι που αγάπησε έναν άλλο άνθρωπο και δέθηκε μαζί του. Όσο δύσκολο λοιπόν είναι γι αυτόν που ακούει τον αποχαιρετισμό, άλλο τόσο δύσκολο είναι και για εκείνον που θα πει αυτή την μικρή λεξούλα. «Αντίο» χωρίς πολλά λόγια, γιατί όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε να αποχαιρετάμε πιο απλά χωρίς δικαιολογίες και παρηγοριές. Υπάρχουν άνθρωποι που αποχωρίζονται εύκολα και πιο συνειδητοποιημένα. Δύναμη ψυχής ή σκληρότητα; 

Οι άνθρωποι που κόβουν τα νήματα με πολλά λόγια πιστεύω ότι είναι οι πιο αδύναμοι. Από την άλλη όμως πιστεύω ότι πρέπει να λέμε “αντίο”. Και πρέπει να το λέμε κατά πρόσωπο. Πρέπει να αποχαιρετάμε και να δίνουμε την δυνατότητα στον άλλο να κάνει και εκείνος το δικό του αποχαιρετισμό. Ο πόνος δεν θα μικρύνει, αλλά σίγουρα κάθε αγάπη αξίζει έναν γενναίο αποχαιρετισμό. Αξίζει μια συναισθηματική τελεία.

Η ζωή είναι μια σειρά από ξεκινήματα και αποχαιρετισμούς. Κάθε μέρα αποχαιρετάμε την προηγούμενη και καλωσορίζουμε την καινούργια. Λόγια δεν υπάρχουν όταν αποχαιρετάμε την παιδική μας ηλικία, το σπίτι μας για βρούμε την τύχη της ζωής μας, τα νιάτα μας. Όμως με τους ανθρώπους δεν είναι το ίδιο. Ψάχνουμε να βρούμε λέξεις. Και όταν δεν της βρίσκουμε έρχεται στην άκρη της γλώσσας αυτή η μικρή λεξούλα. «Αντίο» λες και ας πονάς. Γιατί κανένας έρωτας δεν γεννήθηκε για να πεθάνει μέσα στην σιωπή. Αυτό ζητά η αγάπη, όταν κλείνει τον κύκλο της. «Αντίο» με καλοσύνη και μπέσα.  Αλλά για πολλούς είναι δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Στη σύγχρονη εποχή πολλοί βολεύονται με ένα μήνυμα ανέντιμο, στομφώδες, χωρίς νόημα και συνεχίζουν την ζωή τους. Ίσως έτσι θάβουν τον δικό τους πόνο.

Ας μάθουμε να αποχαιρετάμε κρατώντας αυτό που αγαπήσαμε από τον άλλο για πάντα στην καρδιά μας.  Ας μάθουμε να προχωράμε ακόμα κι’ αν κουβαλάμε μέσα μας τον πόνο του αποχαιρετισμού. Ακόμα κι αν είμαστε αυτοί που βλέπουμε τον άλλον να φεύγει.

 

 

 

 

CategoryΑπώλεια
Tags

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936