«Νιώθω τα πόδια μου βαριά. Δεν έχω διάθεση να δουλέψω, ούτε καν να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Θα ήθελα να γυρίσω στην ζωή, στην δράση, αλλά αυτό που νιώθω είναι κάτι παραπάνω από μένα. Με καταβάλει απ’ το πρωί. Νιώθω ανίκανη να το νικήσω. Οι σκέψεις μου είναι γεμάτες φόβο. Οι λέξεις μου λίγες, άτονες και κοφτές, όπως ακριβώς και η ζωή μου. Σκέφτομαι πως εγώ φταίω για όλα και σιγά σιγά το μυαλό μου χάνεται στο παρελθόν, χωρίς να έχει την παραμικρή ανάγκη να δει το παρόν και το μέλλον.»

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να βιώσει συναισθήματα λύπης, ενοχής και ματαιότητας. Όμως, η κατάθλιψη δεν είναι ένα συναίσθημα, είναι πολλά παραπάνω. Είναι αλλαγή στον τρόπο ζωής. Τα συναισθήματα που αναδύονται είναι η ανημποριά και η έλλειψη ελπίδας. Η διάρκεια της εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως την ιστορία του προσώπου, την παρούσα κατάσταση του, αλλά και την στήριξη του περιβάλλοντος. Επιπλέον, η απώλεια μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, κυρίως όταν η απώλεια είναι σημαντική και δύσκολα μπορεί κάποιος να την επεξεργαστεί. Τότε ο μαύρος μανδύας της κατάθλιψης έρχεται να καλύψει τα πάντα. 

Από πού ξεκινάει όλο αυτό; Από γονιδιακές προδιαγραφές ή από δύσκολα και στρεσογόνα γεγονότα ζωής; Από τον τρόπο που μεγαλώσαμε σε οικογένειες που λειτουργούν μέσα από πλέγματα ενοχών; Από τη δυσκολία να φτάσουμε στην αποδοχή; Ίσως όλα αυτά να καθορίζουν τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε σημαντικά γεγονότα της ζωής. Ίσως όλα μαζί να συμβάλλουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό στην εμφάνιση της διαταραχής.

«Δουλεύω μηχανικά και περιμένω την ώρα που θα επιστρέψω σπίτι και θα βυθιστώ στον καναπέ. Αποφεύγω τους φίλους και τις δραστηριότητες. Δεν θέλω να με βλέπουν έτσι και δεν θέλω να μου λένε τι να κάνω. Κανείς δεν με καταλαβαίνει.»

 Όταν λέμε “όλα καλά” προσπαθώντας να καλύψουμε το συναισθηματικό κενό, σιγά σιγά έρχεται η κούραση. Το να διατηρείς ένα ψέμα είναι πολύ κουραστικό. Από την άλλη οι φίλοι και οι συγγενείς ρωτάνε “γιατί; τι σου συμβαίνει;”. Η βοήθεια που μπορούμε να δώσουμε σε έναν άνθρωπο με κατάθλιψη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Τι μπορεί να χρειάζεται; Σίγουρα όχι ερωτήσεις και σίγουρα όχι συμβουλές. Ξέρει και ο ίδιος τι να κάνει, αλλά δεν μπορεί. Είναι προτιμότερο να τον ακούσουμε από το να έρθουμε σε διαφωνία μαζί του. Χρειάζεται απλά την αποδοχή για να ακουμπήσει σε έναν ώμο. Αυτό από μόνο του δεν φτάνει, αλλά σίγουρα είναι ένα πρώτο βήμα. Από εκεί και πέρα χρειάζονται σταδιακά βήματα. Ακόμα και βοήθεια στα μικρά καθημερινά πράγματα. 

Κάποιοι άνθρωποι πέφτουν σε κατάθλιψη μετά από τραυματικά γεγονότα, ενώ άλλοι χωρίς προφανή αιτία. Σίγουρα είναι δύσκολο να καταλάβουμε τους λόγους όταν δεν υπάρχει σαφές γεγονός. Ίσως το οικογενειακό δέντρο να είναι φορτωμένο με καταθλιπτικούς συγγενείς ή ίσως κάποιοι να μεγάλωσαν σε οικογένειες που η χαρά να ήταν συνυφασμένη με την ενοχή. 

« Όταν μιλάω για το πρόβλημά μου, όλοι οι φίλοι με κοιτούν παράξενα. Κάποιοι πλέον έχουν απομακρυνθεί και όσοι έχουν μείνει βλέπω την λύπηση στο βλέμμα τους.»

Ας μην ξεχνάμε τον άνθρωπο πίσω από το πρόβλημα. Τον άνθρωπο που έχουμε αγαπήσει. Τον άνθρωπο που κάποτε βλέπαμε να χαμογελά και να αντικρίζει την ζωή με χαρά. Ένας άνθρωπος που χάνει τον εαυτό του, είναι ένας άνθρωπος που δεν επιθυμεί την ζωή. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε όμως ότι όλοι μας διαθέτουμε την ικανότητα για χαρά και την δύναμη να ζήσουμε ολοκληρωμένα. Αν κάποιος έχασε αυτή την δύναμη, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να την ξαναβρεί. Πολλές φορές βγαίνει πιο δυνατός και μαθαίνει να απολαμβάνει όλες τις μικροχαρές της ζωής.

Η κατάθλιψη είναι θεραπεύσιμη. Πολλές φορές σου δίνει την δυνατότητα να αναθεωρήσεις πολλά πράγματα από την ζωή και να ακολουθήσεις άλλα μονοπάτια. Άλλωστε η αλλαγή είναι μια διαδικασία που έχει δάκρυα και πόνο.

Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για την κατάθλιψη που αναρωτιέμαι τόσες πληροφορίες που τις χρειαζόμαστε; Ίσως κάποιες φορές μας βοηθούν, αλλά η ουσιαστική βοήθεια έρχεται μέσα από την αλληλεπίδραση, το ψυχικό άνοιγμα σε κάποιον άλλον που θα μας ακούσει με προσοχή μέσα σε ένα πλαίσιο εμπιστοσύνης. 
Τελευταία διαβάζουμε συχνά για καλλιτέχνες που πάσχουν από κατάθλιψη. Ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε ο καθένας ξεχωριστά τι είναι αυτό που μας καθιστά ευάλωτους; Η σύγχρονη εποχή διευκολύνει την καθημερινότητά μας, αλλά ίσως ψυχικά μας καθιστά τρωτούς. Ο ψυχισμός μας δεν έχει αφομοιώσει την αλματώδη εξέλιξη της τεχνολογίας.
Αλλά τελικά……
Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και προσεγγίζει την ζωή μέσα από τα δικά του μάτια. Η χαρά, η λύπη, ο φόβος αλλά και όλα τα συναισθήματα έχουν τον δικό τους τρόπο να μας πλησιάζουν και εμείς τον δικό μας τρόπο να τα βιώνουμε.

“Ο Φροστ είπε:
“Δύο δρόμοι χαραγμένοι στο δάσος κι εγώ πήρα το λιγότερο ταξιδεμένο. Κι αυτό τα άλλαξε όλα.”
Τώρα θέλω να βρείτε το δικό σας βάδισμα. Ότι θέλετε. Περήφανο, γελοίο, ότι να ναι. Κύριοι, ο περίβολος είναι δικός σας.» “
Από την ταινία “Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών”

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936