Ένα Υπερφαγικό Επεισόδιο:
«Προσπάθησα να διαβάσω για τις εξετάσεις. Είναι η τελευταία εξεταστική και έχω άγχος. Κάποια στιγμή έκανα διάλειμμα και ετοίμασα καφέ. Ήθελα να δοκιμάσω και ένα κομμάτι κέικ. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά είχα φάει τέσσερα κομμάτια κέικ. Το στόμα μου ήταν γλυκό. Ήθελα κάτι αλμυρό και έφαγα και ψωμί με τυρί και λίγο από τα μακαρόνια που έμειναν από το μεσημέρι. Τελικά ήπια και τον καφέ.
Ένιωσα έτοιμη να σκάσω και από τύψεις που δεν μπορώ να επιβληθώ στον εαυτό μου έβαλα τα κλάματα. Δεν μπορούσα να διαβάσω πια. Ίσως πρέπει να δοκιμάσω κάποια από τα χάπια που βοηθούν να απαλλαγείς από τα κιλά. Θα ζυγιστώ αύριο το πρωί και θα αποφασίσω. Αυτό όμως θα γίνει αύριο. Τώρα μπορώ να φάω ακόμα ένα κομμάτι κέικ, άλλωστε μπορώ αργότερα να κάνω εμετό».

Όλοι έχουμε αναρωτηθεί γιατί καταφεύγουμε στο φαγητό μετά από μια κακή μέρα; Γιατί αναζητούμε το φαγητό σε περιόδους άγχους; Γιατί ανοίγουμε το ψυγείο συχνά τα βράδια και γιατί η βιομηχανία της διαφήμισης βασίζεται στην ανάγκη μας για τέλειο σώμα;

Διατροφικές διαταραχές: ψυχογενής ανορεξία και βουλιμία, σύνδρομο νυχτερινής υπερφαγίας.
Συναισθηματικά διέξοδα ή αδιέξοδα;
Η Βικιπαίδεια ορίζει την βουλιμία ως εξής:
Ο όρος ψυχογενής ή νευρική ή νευρογενής βουλιμία (bulimia nervosa), περιγράφει μια διαταραχή στην πρόσληψη τροφής.
Η νευρογενής βουλιμία χαρακτηρίζεται από επεισοδιακή υπερφαγία (κατανάλωση πολύ μεγάλης ποσότητας φαγητού σε σύντομο χρονικό διάστημα ), η οποία ακολουθείται από την προσπάθεια απαλλαγής από τις περιττές θερμίδες συνήθως μέσω εμετού, καθαρτικών, διουρητικών και υπερβολικής άσκησης.

Παρομοίως η IatroPaidia αναφέρει:
“Βουλιμία – μια σοβαρή, δυνητικά απειλητική για τη ζωή διατροφική διαταραχή. Συχνά κατηγοριοποιείται μαζί με την νευρογενή ή ψυχογενή ανορεξία και πιθανά είναι τελικώς μια και μοναδική διαταραχή, με δυο εκφάνσεις.
Τα άτομα με βουλιμία μπορεί να καταβροχθίζουν κρυφά μεγάλες ποσότητες τροφής και στη συνέχεια να προσπαθούν να απαλλαγούν από τις επιπλέον θερμίδες με ένα νοσηρό τρόπο. Για παράδειγμα, κάποιος με βουλιμία μπορεί να προκαλεί εμετό ή να υποβάλλεται σε υπερβολική σωματική άσκηση.”

Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν τρώτε για να ικανοποιήσετε την πείνα σας, αλλά κάποια ψυχική ανάγκη. Κάποια ανάγκη που πολλές φορές μένει ανεξερεύνητη, κρυφή με καταστροφικές συνέπειες.
Τα διαγνωστικά κριτήρια της νευρογενούς βουλιμίας είναι τα εξής:
1. Επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας : ταχεία κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το τέλος σε αυτή την περίπτωση δεν είναι ο κορεσμός της πείνας.
2. Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων υπερφαγίας υπάρχει ένα αίσθημα έλλειψης ελέγχου της συμπεριφοράς πρόσληψης τροφής. Δεν υπάρχει όριο.
3. Το άτομo τακτικά προκαλεί εμετό, χρησιμοποιεί καθαρτικά / διουρητικά, ακολουθεί αυστηρή δίαιτα ή νηστεία ή ασκείται εντατικά, για να αποτρέψει την αύξηση βάρους. Συνήθως το κρατά μυστικό. Κλειδώνεται στην τουαλέτα και κανείς δεν γνωρίζει ότι προκαλεί εμετό.
4. Ένας ελάχιστος μέσος όρος δύο επεισοδίων υπερφαγίας την εβδομάδα για τρεις τουλάχιστον μήνες.
5. Επίμονη και υπερβολική ενασχόληση με το σχήμα και το βάρος του σώματος.

Μεγάλη σημασία, ως προς την θεραπεία αυτής της διαταραχής, έχουν οι διατροφικές οδηγίες που θα οδηγήσουν στην αποκατάσταση και την βελτίωση της διατροφικής συμπεριφοράς των βουλιμικών ασθενών. Οι βασικοί στόχοι της θεραπείας της βουλιμίας είναι οι εξής:
• Η αναγνώριση του προβλήματος από τον ασθενή. Το πρώτο βήμα είναι να καταλάβει ο ασθενής το μέγεθος του προβλήματος.
• Η συνειδητοποίηση της δυσλειτουργικής συμπεριφοράς σε σχέση πάντα με τη λήψη τροφής.
• Η συνειδητοποίηση της δυσλειτουργικής αντίληψης για το βάρος και το σχήμα του σώματός του πάσχοντα.
• Το σταμάτημα το εκκαθαριστικών συμπεριφορών, όταν υπάρχουν. Αυτό είναι ένα βασικό βήμα, καθώς στην αγορά υπάρχουν πολλά σκευάσματα που δίνονται χωρίς συνταγή γιατρού και ο ασθενής έχει πρόσβαση ανα πάσα στιγμή σ’ αυτά.
• Η υιοθέτηση υγιεινών διατροφικών συνηθειών και κατάλληλων τρόπων ελέγχου του βάρους, χωρίς αυτό να γίνεται καταναγκαστικά.
• Η αποτελεσματική αντιμετώπιση των προβλημάτων στη ζωή του με στόχο την απόκτηση αίσθησης ελέγχου.
• Αύξηση της αυτοεκτίμησης του ατόμου.
Η εικόνα του σώματος αλλάζει με τα χρόνια. Αγκαλιάζουμε όμως το σώμα μας, όπως και να είναι. Μαθαίνουμε να το ακούμε και το σεβόμαστε.

Δ. Ζιώγα

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936