Το θέμα της αγάπης είναι ένα βαθιά υπαρξιακό θέμα. Αν κλείσουμε τα μάτια και ψιθυρίσουμε πολλές φορές την λέξη αγάπη, πολλές εικόνες αλλά και πλήθος συναισθήματα θα αναδυθούν. Άλλα ντυμένα με ρούχα βαριά, άλλα ντυμένα με τα χρώματα της νιότης, άλλα ακόμα και με ρούχα σχολικά, ανάμικτα με αυτό που ζήσαμε και που ποθήσαμε.

Πολλά προβλήματα που κουβαλούν οι άνθρωποι  κρύβουν μέσα τους τις υψηλές προσδοκίες και τις βαθιές εμπειρίες της αγάπης. Μιας αγάπης άλλοτε πληγωμένης, άλλοτε εκδικητικής, άλλοτε εθιστικής, άλλοτε πονετικής και πολλές φορές ανεπαρκής. Όλες αυτές οι ποιότητες ξεχωριστά αλλά και σε συνδυασμούς συναντώνται στους ανθρώπους που αναζητούν μέσα από ολόκληρη την ύπαρξη τους «ακόμα λίγη αγάπη» ή μέσα από την αγάπη, την ίδια τους την ύπαρξη.

Κι’ έτσι, ενώ περιμένουμε η αγάπη να είναι θεραπευτική, τελικά σοκαριζόμαστε όταν ανακαλύπτουμε ότι μπορεί να οδηγήσει σε άδοξες αποτυχίες. Διαζύγια που πληθαίνουν, ανεκπλήρωτοι έρωτες που δεν εκφράστηκαν ποτέ, σχέσεις μέσα στη σιωπή, δεσμοί που επιμένουν να υπάρχουν, άνθρωποι που αναζητούν παθιασμένα τον άλλον και ολοκληρωτικά.

Η αγάπη μας για την αγάπη και οι προσδοκίες μας ότι μέσα από τον αγαπημένο άλλο θα λάβουμε την ολοκλήρωση φαίνεται ότι είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής του καθενός. Έτσι, η αναζήτηση της αγάπης, αλλά και το δόσιμο είναι η δύναμη που κινητοποιεί, η δύναμη να υπάρχω όχι μαζί με τον άλλο, αλλά μέσα από τον άλλο. Που μπορεί όμως να οδηγήσει μια τέτοια αγάπη; Αν αγαπάμε για να λάβουμε την ολοκλήρωση αγαπάμε πραγματικά;

Η ανώριμη αγάπη λέει «σ’ αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι». Η ώριμη αγάπη λέει «σε χρειάζομαι επειδή σ’ αγαπώ». Erich Fromm


Τι γίνεται όμως όταν αυτή η αγάπη επιμένει να υπάρχει αν και όλα δείχνουν ότι δεν μας ικανοποιεί;

Πολύ συχνά εμφανίζεται το φαινόμενο ένας άνθρωπος  να επιμένει σε μια σχέση που δεν τον ικανοποιεί και δεν του προσφέρει την απαραίτητη ψυχολογική και συναισθηματική υποστήριξη, αλλά κυρίως δεν μπορεί να αναπτυχθεί μέσα από αυτή ως αυτόνομη προσωπικότητα.

Τι μπορεί άραγε να συμβαίνει στο συναισθηματικό κόσμο αυτού του ανθρώπου;

Καταρχήν, η έντονη και ολοκληρωτική ανάγκη για να αγαπηθεί και να αγαπήσει κάνει αυτόν τον άνθρωπο να αναζητά χωρίς όρους και χωρίς όρια ένα σύντροφο. Αυτή η ανάγκη είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που πολλές φορές γίνεται και αυτοσκοπός ζωής. Και δεν μιλάμε για την αναζήτηση συντρόφου, αλλά κυρίως για την αναζήτηση αγάπης, φροντίδας και δέσμευσης. Και πράγματι κάποιοι άνθρωποι αγαπούν εμμονικά προσφέροντας όλο τον εαυτό τους με την υψηλή προσδοκία να ανταμειφθούν. 

Ο άνθρωπος λοιπόν που έχει αυτή την ανάγκη τόσο έντονα, ασυνείδητα επιλέγει ένα σύντροφο «ακατάλληλο» για εκείνον.  Και τι εννοούμε όταν λέμε ακατάλληλο; Ο ακατάλληλος είναι αυτός που θα μιλήσει μέσα μας τη γλώσσα που θέλουμε να ακούσουμε, τη γλώσσα που θα ναρκώσει την επιθυμία, τη γλώσσα που θα γλείψει την πληγή. Έτσι, αυτός ο άνθρωπος θα εγείρει ένα συναίσθημα που χρόνια τώρα ζητούσε να εκφραστεί. Και αυτό είναι η ανάγκη να με έχουνε ανάγκη, να νιώθω πολύτιμη, να είμαι σημαντική.

Πολλοί άνθρωποι που ποθούν την αγάπη χωρίς να μπορούν τελικά να κατακτήσουν την ουσία της είναι εκείνοι που ως παιδιά στερήθηκαν τις αυθόρμητες και ειλικρινείς σχέσεις. Σε αυτές τις οικογένειες υπήρχαν πολλά αμφιθυμικά συναισθήματα, αντιφατικά μηνύματα ή και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Εκείνο που φοβάται και προσπαθεί να αποφύγει είναι το ενδεχόμενο της εγκατάλειψης από τον σύντροφο που επιλέγει. Ταυτίζει την αγάπη με την θυσία και έτσι ενώ διατυμπανίζει παντού και σε όλους πόσο πολύ θέλει αυτή την σχέση ταυτόχρονα διατυμπανίζει και τις θυσίες που κάνει για να την κρατήσει.  Είναι πραγματική αγάπη; Είναι χαρακτηριστικό αυτών των ανθρώπων ότι αποφεύγουν να ασχοληθούν με τον εαυτό τους και ασχολούνται μόνο με την σχέση. Εκεί θα προβάλουν όλες τις ανάγκες που έχουν ως άνθρωποι π.χ. «βλέπω ότι η σχέση μου έχει κουραστεί» αντί να πουν «είμαι κουρασμένη».

Στη σημερινή εποχή έχουμε ξεχάσει ν’ αγαπάμε. Συγχέουμε την αγάπη με τον έρωτα και την εξάρτηση. Ίσως αυτό κρύβει την δυσκολία του σημερινού ανθρώπου να ασχοληθεί ουσιαστικά με τις σχέσεις. Οι σχέσεις χτίζονται σιγά σιγά μέσα από τα μικρά απλά πράγματα αλλά και τις μεγάλες ανατροπές της ζωής.  Στα δύσκολα οι περισσότεροι φεύγουν αδυνατώντας να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της αγάπης. Και στην τελικά να παλέψουν γι’ αυτή.

Όμως υπάρχουν πάντα και οι άλλοι που μας μαθαίνουν ότι η αγάπη «όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει» Απόστολος Παύλος

Αλλά ξέρω τι θα σκέφτεσαι ότι η αγάπη πονάει μερικές φορές. Ναι μπορεί να είναι σκληρή κάποιες φορές αλλά ακριβώς γι’ αυτό να είναι και ουσιαστική. Το τριαντάφυλλο μπορεί να έχει τα αγκαθάκια του αλλά από όλα τα λουλούδια είναι το πιο όμορφο.

«Είναι ο χρόνος που έχεις ξοδέψει για το τριαντάφυλλο σου, που κάνει το τριαντάφυλλο σου τόσο σημαντικό. » μας λέει ο μικρός Πρίγκιπας 

 

 

 

 

 

 

CategoryUncategorized

© Copyright 2017, Δήμητρα Ζιώγα, Ψυχολόγος Θεσσαλονίκη
All Rights Reserved | Power by Κατασκευή Ιστοσελίδων - Χρυσός Οδηγός

Για ραντεβού καλέστε μας στο +30 6947 264 936